این چارچوب [بانکداری لیبرالیستی] چیزی جز تکاثر ثروت ثروتمندان به واسطه "تجمیع پس‌انداز طبقات فقیر و متوسط و اعطای اعتبارات سنگین به صاحبان تمکن" نیست. زیرا که لازمه بقای بانک، سود حاصل از اعطای اعتبارات است که تضمین سود بجز از طریق حصول اطمینان از ثروت و توان مالی وام گیرندگان ممکن نیست.

بنابراین نقد چارچوب بانکداری در اقتصاد لیبرالیستی بدین معنی است که این سوال را مطرح کنیم که

آیا نظام بانکداری اسلامی در الگوی تدبیر امور اقتصادی مسلمین صرفا با وجود "یک بانک دولتی" سازگاری بهتری ندارد؟

شرط لازم برای جلوگیری از تکاثر غیر عقلایی ثروت حاصل از عملیات بانکداری نیست؟

آیا بهتر نیست بساط این بانک‌های رنگارنگ که نقشی جز تعمیق شکاف طبقاتی و ایجاد تورم و بحران در نظام اسلامی ندارند، برچیده شود؟

این تحول همان فرمایشات مقام معظم رهبری است که نخست در منظومه شعارهای سال و سپس در الگوی اسلامی ایران پیشرفت و اقتصاد مقاومتی و بیانیه گام دوم بیان کردند.

در بیانیه گام دوم خطوط مهمی که می تواند در اجرای الگوی اسلامی و ایرانی پیشرفت و جهت دهی به مطالعات علوم انسانی و اسلامی به کار گرفته شود، دقیقا ترسیم شد که عبارت هستند از:
"روحیه انقلابی"
و "تفکر انقلابی"
و "عملکرد جهادی"
و این همه بر محور تقابل اسلام و استکبار هستند.


✍️ سخنرانی پرفسور مسعود درخشان در مراسم افتتاحیه پنجمین کنگره بین‌المللی علوم انسانی اسلامی ۹۸/۹/۳