پائولو روسی در کتاب تاریخ پیدایش علوم جدید میگوید: «آنچه تحول و انقلاب اساسی در علوم فیزیک و علوم طبیعی ایجاد کرد، ریاضی کردن این علم بود. دانشمندانی چون گالیله و پاسکال و نیوتون و لایبنیتس، نقش اساسی در این عرصه داشتند اما دکارت در مرکز ثقل این فرآیند عظیم و پیچیده قرار دارد».

رنه گنون میگوید: «شما آمدید مفاهیم کیفی که علوم انسانی با آنها اصلا کار دارد، وقتی ریاضیات اصالت پیدا کرد، مفاهیم کیفی را هم شما با زبان ریاضی دارید توصیف می کنید!».
الان هم همین شد! شما مجبورید در پایان نامه حتی علوم انسانی، روش های پیمایشی مثل پرسشنامه طراحی کنید! گنون مبناءً با این مشکل دارند.  

بعد به دنبال نگاه اصالت دادن به ریاضی، نگاه مکانیکی شکل گرفت! نگاه مکانیکی یعنی اینکه شما کل عالم را می توانید با نفی علت غائی، و با تحلیل عدد و رقم و اینکه این به آن نیرو وارد میکند، باربور میگوید یک جهان سرد و بی روحی تشکیل میشود!
کمی گرایی ویژگی مهم تفکر غرب است، کمیت گرایی به این معنا که ما اساس کار را بر ریاضیات قرار دهیم و در قرائت غلیظ‌تر کمیت گرایی، ملاک صدق گزاره‌ها را این قرار می‌دهیم که محاسبه پذیر باشند، یعنی گزاره‌ای که محاسبه پذیر باشد، گزاره علمی تلقی می‌شود، و گرنه گزاره علمی نیست!

هایدگر میگوید خطری که بشر را تهدید می‌کند، نه بمب اتم است و نه جنگ جهانی سوم، بلکه کمیت گرایی است!  

در این میان، اقتصاد بیش از سائر علوم انسانی متاثر از ریاضی شد، و واقعیت های دنیای واقعی توسط پیچیدگی های ریاضی در اقتصاد، پنهان شدند.  

کینز، فیلسوف و اقتصاددان قرن بیستم میگوید: «بخش بسیار بزرگی از اقتصاد «ریاضی» این روزها کاملا دروغ است، درست به همان اندازه که فرضیات ابتدایی آنها مبهم بوده  و  آنها بر این فروض تکیه کرده اند. طوری که به نویسنده اجازه می دهد تا پیچیدگی ها و وابستگی های متقابل دنیای واقعی را در پیچ و خم نمادهای پرمدعا و غیر مفید پنهان کند».